Košarkaška sezona 1977/78 pamti se po antologijskim utakmicama Bosne i Partizana, klubova koji su u razmaku od svega tri dana, u međusobnim okršajima podijelili trofeje u evropskom Kupu Radivoja Koraća i Prvenstvu Jugoslavije.

Najprije je u banjalučkom Boriku 21. marta 1978. godine, pred 6.000 gledalaca, odigrano vjerovatno najbolje finale nekog europskog kupa u historiji. Bila je to prava “run and gun” utakmica koja je otišla u produžetak nakon što je košem Ante Đogića u posljednjoj sekundi regularnog Bosna izjednačila na 101:101.

No, u produžetku je kriterij sudija Belgijanca Simona Mottarda i Čehoslovaka Lubomira Kotlebe išao na ruku Partizanu, iz igre su zbog pet ličnih grešaka izašla čak trojica Bosninih igrača – Radovanović, Varajić, Bosiočić – pa je Partizan slavio pobjedu 117:110.

Samo tri dana kasnije – 24. marta 1978. godine – na programu je bila utakmica u kojoj su Partizan i Bosna u Beogradu odlučivali o prvaku Jugoslavije. Bio je to susret pretposljednjeg 25. kola Prvenstva Jugoslavije, utakmica uoči kojeg su Bosna i Partizan dijeli prvo mjesto sa po 21 pobjedom i tri poraza. Beogradski crno-bijeli bili su veliki favoriti jer su Bosnu pobijedili tri dana ranije na neutralnom terenu u Banjoj Luci, ali i u prvom dijelu prvenstva u Skenderiji (107:102).

Koliko su Beograđani bili sigurni da su bolji od Bosne, pokazuje podatak da su ponudili da se finale Kupa Radivoja Koraća igra u Sarajevu, umjesto na neutralnom terenu u Banjoj Luci!

“Ko u utorak izgubi finale Kupa Radivoja Koraća, teško će se oporaviti do prvenstvene majstorice u petak”, govorio je uoči dvomeča centar Bosne Ratko Radovanović.

Stoga je Bogdan Tanjević, trener Studenata, bio na velikom iskušenju da “podigne” ekipu nakon bolnog poraza u Banjoj Luci. Legendarni Boša odveo je košarkaše u Novi Sad, gdje je Bosna u miru provela dva dana između odlučujućih utakmica.

Na današnji dan prije 43 godine, u parket prepune Hale sportova na Novom Beogradu izašle su ekipe Partizana i Bosne u odlučujućoj utakmici za prvaka Jugoslavije. Tradicija nije išla u korist Bosne: Sezonu ranije Studenti su u istoj dvorani, košem Damira Šolmana u posljednjoj sekundi, izgubili titulu u majstorici protiv Jugoplastike (96:98).

No, Delibašić, Varajić, Radovanović, Đogić, Pešić i drugovi bili su odlučni da prekinu neugodni niz poraza u finalnim utakmicama i najzad donesu titulu u Sarajevo. Znalo se šta je ključ uspjeha: Trebalo je iskoristiti veći fond kvalitetnih igrača, odnosno zaustaviti Partizanove skakače Miška Marića, Jadrana Vujačića i Bobana Petrovića, i tako što više izolovati fantastični Partizanov tandem Dalipagić- Kićanović.

Zaista, Bosna je od početka preuzela vodstvo, pod košem su dominirali Radovanović i Đogić, igrom je smireno komandovao Mirza Delibašić, a koš domaćina nemilosrdno punili Žarko Varajić i Svetislav Pešić. Bila je to raznovrsnost koju Partizan nije imao te večeri. Dok je Bosna imala petoricu košarkaša sa dvocifrenim brojem poena, kod Partizana se sve baziralo na Dalipagiću (48 koševa), čak je i Kićanović bio ispod svog prosjeka sezone.

Ipak, nošeni fanatičnom podrškom 5.500 Grobara u Hali sportova na Novom Beogradu, košarkaši Partizana u finišu su se približili na dva poena zaostatka (102:104).

Do kraja utakmice ostale su 23 sekunde, kada je fauliran Mirza Delibašić. Svi su očekivali da će igrači Bosne izvesti loptu sa strane i pokušati je sačuvati do kraja. No, legendarni Kinđe je odabrao dva slobodna bacanja i, uz zaglušujuću buku zvižduka, oba pogodio. Ne samo da je Bosna sačuvala prednost nego je povećala do konačnih 109:102.

Dok su igrači i malobrojni navijači Bosne na rukama nosili trenera Tanjevića, sa tribina je krenula salva uvreda Sarajlijama. Koliko je poraz teško pao Partizanovci pokazale su izjave trenera Žeravice i ponajboljeg igrača Kićanovića, odmah nakon utakmice za TV Beograd.

Obojica su tako omalovažili pobjedu Bosne, pripisavši je sudijama Matijeviću i Brumenu, da je sedam dana kasnije vanredno zasjedao Izvršni odbor KK Partizan koji je osudio izjave Žeravice i Kićanovića jer su “nanijele veliku štetu klubu”.

Također, Izvršni odbor KK Partizan je još jednom čestitao pobjedu i titulu Bosni te preuzeo odgovornost za nesportsko ponašanje i ispade jednog dijela gledalaca. Ko gubi ima pravo da se ljuti, pa se u taboru Bosne nisu previše obazirali na ono što se dešavalo nakon utakmice. Odmah nakon sjajne pobjede u Beogradu košarkaši Bosne pohitali su na avion za Sarajevo, a na butmirskom aerodromu priređen im je veličanstven doček, koji se može uporediti sa slavljem nakon osvajanja titule europskog prvaka u Grenobleu godinu kasnije.

U kasnim večernjim satima iz JAT-ovog DC-9 na redovnoj liniji Beograd-Sarajevo izašli su košarkaši Bosne, a u aerodromskoj zgradi dočekale su ih ovacije hiljada navijača koji su nekoliko sati ranije grizli nokte uz direktan TV prijenos dramatične utakmice.

Bila je to pobjeda za titulu iako je ostalo da 27. marta 1978. godine, u posljednjem kolu, pred 7.000 navijača u Skenderiji, Bosna pobijedi beogradski Radnički 110:88 i osvoji prvi trofej u klupskoj historiji – titulu prvaka Jugoslavije – šest godina nakon ulaska u Prvu ligu.

Partizan – Bosna 102:109

Beograd, 24. mart 1978. Hala sportova na Novom Beogradu. Gledalaca 5.500. Sudije: Matijević (Zagreb) i Brumen (Domžale). Rezultat: Partizan – Bosna 102:109 (51:58).

PARTIZAN: Todorić (4), Kićanović (26), Kerkez (2), B. Petrović (4), Babić, Marić (9), Vujačić (2), Beravs, A. Pešić (7), Dalipagić (48). Trener: Ranko Žeravica.

BOSNA: Krvavac, Đogić (20), Benaček (2), Bosiočić (4), Izić, Radovanović (16), Ostojić, Varajić (29), Delibašić (26), Zrno, Hadžić, S. Pešić (12). Trener: Bogdan Tanjević.

J. Mržljak / SCsport.ba

Leave a Reply