Noćas je u Tuzli umro Zdarvko Kurilić, jedan od najboljih košarkaških sudija osamdesetih godina prošlog vijeka. Popularni Aka, kako su ga prijatelji zvali, imao je 69 godina. Pozlilo mu je i ljekari su pokušali da mu ugrade tri bajpasa i tako produže život. Činilo se da su mu šanse da preživi bile realne, ali je onda u toku posljednje noći još jedan srčani udar bio koban.
U generaciji odličnih sudija medju nama koji su bili ponajbolji u tom vremenu (Rade Petrović, Zoran Grbac, Tomislav Jovančić, Iztok Rems, i oni koji više nisu medju nama kao Danko Radić, Ljupče Ristovski, Tihomir Bubalo, Nenad Tošović, Augustin Gulevski, Sarajlije Safet Čengić, Husein Djelilović i još mnogi drugi), svojim talentom se posebno isticao Kurilić. Vrlo brzo je zakoračio na medjunarodnu košarkašku scenu. Položio je ispit za FIBA sudiju davne 1981. godine, a na seminaru u Lozani Jugoslaviju su predstavljali tada odlični i talentovani Danko Radić i Zdravko Kurilić (nažalost niti jedan od njih nije više medju živima).
U tom vremenu Košarkaški savez Jugoslavije je slijedio politiku trasiranu od strane nekadašnjeg predsjednika Tehničke komisije FIBA dr Radomira Šapera, i davao priliku mladim sudijama da se iskažu. Svojim talentom i izvanrednim izgledom popularni Aka se odmah dopao FIBA čelnicima, i vrlo brzo je dobio priliku da sudi Olimpijske igre 1984. godine u Los Angelesu. Tamo je sa Costaso, Rigasom bio jedan od najboljih evropskih sudija. Sudio je 1983. prvo od pet evropskih prvenstava, a bio je prisutan na mnogim važnim utakmicama u evropskim klupskim takmičenjima, pa je bio jedan od najboiljih i evropskih i jugoslovenskih sudija.
Ponikao je u Tuzli u vremenu kada je Miki Vuković stvarao jugoslovenske i evropske šampionke sa svojim Jedinstvom, i kada je Sloboda postala prvoligaš, a tada je u Tuzli bilo nekoliko talentovanih sudija (Djonlagić, Tarčuković, Raspudić, braća Kovačević, Gorazzi…) i skoro svi su oni sudili tadašnji savezni nivo (prvu ili drugu saveznu ligu). Igrao je košarku u tuzlanskim klubovima Partizan Kreka i Sloboda, a onda nekako po pravilu slabi ili prosječni igrači su postajali veoma dobre ili odlične sudije. Kurilić je prešao u Sarajevo i dobio veliku priliku da još brže napreduje. Po završeku studija (Fakultet fizičke kulture) vratio se u svoju rodnu Tuzlu i bio je jedan od profesora na tuzlanskom Univerzitetu.
Početkom ratnih godina, negdje 1992, Kurilić je prestao da sudi i nestao je sa košarkaškog podneblja nastavljajući da živi medju svojim tuzlanskim prijateljima sa suprugom Melitom, a sinovi Davor i Mario su mu bili poseban ponos. Često je igrao tenis i ostao je veoma vitalan do kraja života.
Sada ono lično.
Zdravka sam poznavao veoma dobro jer smo često sudili zajedno. Kao dvojica neutralnih sudija u tom vremenu često smo, kao Bosanci, zajedno sudili utakmice srpskih i hrvatskih klubova u Beogradu, Zagrebu, Splitu, Šibeniku ili Zadru. Zdravko je pored izuzetnih sudijskih kvaliteta imao i široki osmijeh kojim se služio često. Stalno se smijao i uvijek sputavao na najelegantniji način sve one koji nisu bili zadovoljni njegovim odlukama.
Danas, kada Zdravko Kurilić više nije medju živima, ostaje da se prisjetimo sa tugom njegovog talenta i velikog broja prvoligaških utakmica najjačeg šampionata u Evropi. Oni stariji ljubitelji košarke znaju da u tom vremenu kada su jugoslovenski timovi i igrači osvajali titule evropskih prvaka (igrajući samo sa domaćim igračima) i jugoslovenske sudije su imale veliku reputaciju i predstavljali su posebnu školu sudjenja. Nažalost, sve ih je manje medju živima i sjećaćemo se njihovih imena sa tugom i velikim respektom za sve što su dali jugoslovenskoj košarkaškoj sceni. Zdravko Kurilić je zasigurno jedan od onih koji su značajno obilježili mnoge prvoligaške i medjunarodne utakmice. Smrt ovog istaknutog košarkaškog sudije je sve iznenadila i u iščekivanju dolaska njegovih sinova koji žive i rade u Njemačkoj, vrijeme sahrane će biti odredjeno kasnije.
Aka, počivaj u miru…
Goran Radonjić/KOŠ magazin
