Historija je ispisana 10. novembra 1973. godine na utakmici Bosne i Lokomotive, kada je u igru ušao 17-godišnji Ratko Radovanović.
Piše: J. MRŽLJAK
Prije nekoliko dana su mediji objavili vijest da je Ratko Radovanović, legendarni košarkaš Bosne, primljen u FIBA-inu Kuću slavnih. O Raši se dosta toga zna: uz klupskog druga Mirzu Delibašića je jedini jugoslovenski košarkaš koji je bio olimpijski, svjetski i evropski prvak s reprezentacijom, te klupski šampion Evrope. U dresu Bosne odigrao je 500 utakmica i postigao 10.000 koševa, sa Studentima osvojio tri jugoslovenske titule, jedan kup, a kruna karijere bio je trijumf u Grenobleu, 6. aprila 1979. godine, kada su Sarajlije postali prvi jugoslovenski tim s titulom evropskog prvaka.
Još impresivnija je Rašina reprezentativna karijera: s Plavima je osvojio čak devet medalja na najvećim takmičenjima, od zlata na Eurobasketu 1977. do bronze u Atini deset godina. No, početak karijere je bio sve samo ne jednostavan. Rođen u Nevesinju 16. oktobra 1956. godine, Ratko Radovanović je ubrzo s porodicom preselio u Nikšić, gdje je trenirao fudbal i maštao da postane prvotimac lokalne Sutjeske. No, zbog svoje visine se prebacio na košarku, bez velikih ambicija da se profesionalno bavi sportom. Nakon što je Bosna 1972. ušla u Prvu ligu, rođeni Nikšićanin, Vukašin Vukajlović, sportski direktor Bosne, javio je treneru Bogdanu Tanjeviću da je pronašao visokog mladića.
“Boša” je munjevito reagirao i u oktobru 1972. je 16-godišnji klinac visine 2,07 metara, težak jedva 80 kilograma, napustio roditeljski dom u Nikšiću i s koferom stigao Sarajevo. Uz pomoć Bogdana Tanjevića i Rusmira Halilovića, trenera mladih kategorija, “Rašo” je krenuo od “nule” i brzo napredovao od trapavog tinejdžera do jednog od najboljih evropskih centara. Tanjević se sjeća da je Radovanović pokazao nevjerovatnu inteligenciju, imao dosta “karaktera”, želju da naporno radi, uči, razvija se. U julu 1973. je pozvan u kadetsku reprezentaciju Jugoslavije s kojom je osvojio bronzanu medalju na Evropskom prvenstvu u Italiji.
Nekoliko mjeseci kasnije je “Rašo” prekomandovan u prvi tim Bosne, u ekipu u kojoj su već bili budući reprezentativci Mirza Delibašić, Žarko Varajić i Anto Đogić. “Iako su bili stariji od mene, imao sam ludu sreću da uđem u tu ekipu, a bilo je jako teško ući među 12 igrača u svakom jugoslovenskom timu”, prisjetio se Radovanović prvoligaškog debija u sezoni 1973-74. Bila je to druga sezona “Studenata” u elitnom rangu, šampionat u kojeg su ušli tijesnom pobjedom u gradskom derbiju protiv Željezničara (64:62), 3. novembra 1973. Sedam dana kasnije je ispisana historija: “Rašo” je debitovao u zvaničnom prvenstvenom susretu i postigao prve koševe za Bosnu.
SCsport.ba
