Poraz od Asvela ponovo je upalio sve alarme u crno-bijelom taboru i otvorio temu koja sve više bode oči navijačima i košarkaškim analitičarima: politiku transfera, kontinuitet rostera i ulogu Đoana Penjaroje (Joan Peñarroya) na klupi beogradskog velikana.
Kada se podvuče crta pod njegovih deset mjeseci mandata, matematika postaje neumoljiva i prilično poražavajuća za koncept dugoročnog planiranja:
-
16 novih imena u jednoj kalendarskoj godini: Četiri igrača stigla su u doselekciji prošle sezone, čak deset tokom ljetnog prelaznog roka, a već u uvodnim sedmicama nove sezone dovedena su još dva pojačanja.
-
Prosjek od 1,6 novih igrača mjesečno: Tempo kojim se svlačionica puni i prazni više podsjeća na tranzitnu stanicu nego na evroligaški projekat koji gradi timsku hemiju i prepoznatljiv identitet.
-
Ukupno šest doselekcija u hodu: Za manje od godinu dana uprava je šest puta posezala za „vatrogasnim mjerama“ usred takmičarskog ritma.
Kontrast koji peče: Penjaroja vs. Obradovićeva era
Usporedba s mandatom Željka Obradovića nameće se sama. U četiri i po godine vođenja crno-bijelih, Obradović je tokom samih sezona dovodio igrače u doselekciji na kapaljku. Izuzimajući planska popunjavanja usljed teških povreda (poput dolazaka Bruna Kabokla ili Tristana Vukčevića u različitim fazama), gro rostera definisao se tokom ljeta, a krize su se rješavale na treningu, defanzivnom postavkom i uigravanjem postojećeg kadra.
Penjaroja, s druge strane, funkcioniše u potpuno drugačijem modusu: svaki sistemski problem ili defanzivni pad nastoji se amortizovati novim profilom na tržištu. Time se stvara začarani krug – novi igrač traži nove posjede, mijenja hijerarhiju, ruši definisane uloge i produžava proces uigravanja ekipe koja ionako pati od nedostatka automatizma.
Treba li Partizanu novo pojačanje poslije šamara od Asvela?
Gledano strogo igrački, poraz od Asvela nije došao zato što ekipi fali „četrnaesti ili petnaesti igrač u rotaciji“, već zbog kardinalnih taktičkih i karakternih propusta:
-
Defanzivni identitet ne postoji: Asvel nije ekipa iz vrha evropske košarke koja traži nuklearni napad da bi se slomila, već tim koji kažnjava mekan pristup i lošu timsku rotaciju. Dovoditi novog igrača da bi se sakrila defanzivna apatija petorice na terenu predstavlja iluziju.
-
Preopterećenost rotacije: Sa 16 promjena u godini dana, trener Partizana već sada ima problem da podijeli minutažu i definiše lidere. Svako novo lice na klupi samo produbljuje frustraciju onih koji gube ulogu bez jasnog košarkaškog objašnjenja.
-
Problem autoriteta i sistema: Ako 16 igrača nije bilo dovoljno da se uspostavi stabilna igra i izbjegnu blamaže poput one u Vilerbanu, postavlja se pitanje šta bi promijenio sedamnaesti? Problem očigledno nije u nedostatku pojedinačnog talenta, već u načinu na koji se taj talenat (ne)vodi.
Novo dovođenje igrača u ovom trenutku bilo bi samo bježanje od suštine i nastavak alibi-politike. Umjesto listanja skauting-bilježnica i trošenja budžeta na nova „krpljenja“, Partizanu je u ovom trenutku potrebniji jasan rez u odgovornosti na terenu i stručnom štabu, a ne nova karta u jednom pravcu za beogradski aerodrom.
E.Sk
